İnsan bazen en basit şeyleri bile karmaşık hale getirir. Bir mesaj atar… sonra onu tekrar okur… “Acaba yanlış mı anlaşıldım?” diye düşünür. Bir konuşma yapar… sonra saatlerce o konuşmayı zihninde yeniden oynatır. Sanki hayat, sürekli geri sarıp tekrar izlenen bir film gibidir. Ama aslında çoğu şey o kadar da büyük değildir. Biri geç cevap verir… bu her zaman bir şey olduğu anlamına gelmez. Biri kısa konuşur… bu her zaman uzaklaştığı anlamına gelmez. İnsan bazen kendi iç dünya

O gün hiçbir şey büyük bir olayla başlamadı. Sabah her zamanki gibiydi. Kahve, telefon, yarım kalmış düşünceler… Ama bir şey vardı, açıklayamadığı bir şey. İnsan bazen bunu hisseder. Bir şeyler yerinde gibi görünür ama aslında hiçbir şey yerinde değildir. Kadın aynaya baktı. Kendini gördü ama tam olarak “kendini” değil. Sanki yıllardır taşıdığı bir versiyonuna bakıyordu. Alışmış, susmuş, idare etmiş bir versiyonuna… Gün içinde mesajlar geldi. Cevap verdi. Gülümsedi. Ama içind

Herkes “başlamak zor” der. Ama kimse şunu konuşmaz: Bazen durmak, başlamaktan daha zordur. Çünkü insan en çok alıştığı şeyde kalır. Acı bile olsa, tanıdık olan güven verir. Bir ilişkide… bir işte… bir düşüncede… “Ben bunu neden hâlâ sürdürüyorum?” diye sorarsın ama cevap veremezsin. Çünkü cevap bazen mantık değil, alışkanlıktır. Hiç şunu yaşadın mı? Bir şeyin yanlış olduğunu bilirsin. Ama yine de devam edersin. Çünkü değiştirmek, belirsizlik demektir. Ve insan çoğu zaman acıy

Bazı insanlar kendine başlar… ama tamamlamaz. Bir şeye heves eder, bir karar alır, bir yol çizer. Sonra bir yerde durur. Ertelemeye başlar. “Sonra yaparım” cümlesi yavaş yavaş hayatının parçası olur. Peki neden? Hiç düşündün mü, gerçekten tembellik mi bu… yoksa başka bir şey mi? Mesela bir insan şunu bilir: Başlarsa değişecek. Ve değişmek, her zaman rahat bir şey değildir. Bazen insan şunu yapar: Kitabı okumaya başlar ama bitirmez Spora başlar ama yarıda bırakır Bir konuşmayı

Bazı cümleler vardır… insanın hayatına yüksek sesle girmez. Sessizce gelir ama uzun süre içinde kalır. Bir gün birisi sana şunu der mesela: “Bazen her şeyi çözmek zorunda değilsin.” Ya da sadece bir bakışla, bir susuşla hissettirir: “Anlaşılıyorsun.” İnsan çoğu zaman büyük olaylarla değil, küçük fark edişlerle değişir. Bir kelime, bir cümle, bazen de tam da ihtiyacı olduğu anda duyduğu basit bir ifade… “Bu da geçer.” “Yalnız değilsin.” “Biraz durmak da tamamdır.” Bunlar bazen

İnsan çoğu zaman konuşulduğunu düşündüğü yerde aslında yalnız kalır. Birisi seni dinliyordur. Başını sallar, göz teması kurar, doğru kelimeleri bekler gibi görünür. Ama içten içe bambaşka bir yerde duruyordur. Kendi düşüncesinde, kendi hikâyesinde, kendi yorumunda… İşte tam da burada fark başlar: dinlenmek ile anlaşılmak aynı şey değildir. Dinlenmek, sesinin karşıya ulaşmasıdır. Anlaşılmak ise, o sesin doğru yerden duyulmasıdır. Bazen insan saatlerce anlatır ama yine de hafif

Bazı susuşlar vardır ki, kelimelerden daha ağırdır. İnsan her zaman konuşarak anlaşılmaz. Hatta bazen en çok anlatmak istediği şeyleri bile söyleyemez. Çünkü her cümle, yanlış anlaşılma ihtimalini taşır. Her kelime, bir yere eksik düşmekten korkar. Ve zamanla insan şunu öğrenir: Herkes dinler gibi yapabilir ama herkes gerçekten duymayabilir. İşte susmak, çoğu zaman bir zayıflık değil; bir korunma biçimidir. İnsan bazen kendini anlatmaktan yorulur. Defalarca anlatır ama aynı y