İNSAN BAZEN NEDEN SUSAR?

Bazı susuşlar vardır ki, kelimelerden daha ağırdır.

İnsan her zaman konuşarak anlaşılmaz. Hatta bazen en çok anlatmak istediği şeyleri bile söyleyemez. Çünkü her cümle, yanlış anlaşılma ihtimalini taşır. Her kelime, bir yere eksik düşmekten korkar. Ve zamanla insan şunu öğrenir: Herkes dinler gibi yapabilir ama herkes gerçekten duymayabilir.

İşte susmak, çoğu zaman bir zayıflık değil; bir korunma biçimidir. İnsan bazen kendini anlatmaktan yorulur. Defalarca anlatır ama aynı yere ulaşamaz. Söyler ama karşılık bulmaz. Dinlenir ama anlaşılmaz. Ve en sonunda konuşmanın her zaman çözüm olmadığını fark eder.

Böyle zamanlarda susmak başlar. Ama bu bir boşluk değildir. Aksine içeride çok fazla şeyin biriktiğinin işaretidir. Dışarıya taşmayan ama içeride büyüyen duygular vardır. İnsan konuşmayı bırakmaz aslında, sadece doğru yeri bekler.

Belki de insanın en çok yanıldığı yer burasıdır: Her yerde anlatmaya çalışmak. Oysa bazı hikâyeler sadece doğru bir bakışta, doğru bir sessizlikte anlaşılır.

Ve insan en çok burada değişir. Konuşarak değil, içe çekilerek. Bağırarak değil, derinleşerek.

Belki de asıl soru şudur: İnsan gerçekten susar mı, yoksa sadece yanlış yerde kendini anlatmaktan mı vazgeçer?