BİR GÜN HER ŞEY SESSİZLİĞE DÖNER

O gün hiçbir şey büyük bir olayla başlamadı.

Sabah her zamanki gibiydi. Kahve, telefon, yarım kalmış düşünceler…

Ama bir şey vardı, açıklayamadığı bir şey.

İnsan bazen bunu hisseder.

Bir şeyler yerinde gibi görünür ama aslında hiçbir şey yerinde değildir.

Kadın aynaya baktı.

Kendini gördü ama tam olarak “kendini” değil.

Sanki yıllardır taşıdığı bir versiyonuna bakıyordu.

Alışmış, susmuş, idare etmiş bir versiyonuna…

Gün içinde mesajlar geldi.

Cevap verdi.

Gülümsedi.

Ama içinden bir cümle hiç gitmedi:

“Ben burada ne yapıyorum?”

Akşam olduğunda ışıklar biraz daha loştu.

Ev sessizdi.

Ve o sessizlikte ilk kez fark etti:

Aslında dışarıdaki dünya değil, içindeki gürültü yoruyordu onu.

Bir bardak su aldı.

Oturuşunu değiştirdi.

Hiçbir şey dramatik olmadı.

Ama bazı dönüşümler böyle olur.

Sessiz.

Görünmez.

Ve geri dönülmez.

O an bir şey anladı:

İnsan en çok kalabalıkta kaybolmaz…

kendine yabancılaştığında kaybolur.

Ve kendine döndüğü an, hiçbir şey değişmemiş gibi görünür…

ama aslında her şey değişmiştir.